GGS 11: praten met je huisdier 
Of
je nou gelooft in geesten of in het paranormale...er zijn in ieder
geval genoeg mensen die iets hebben meegemaakt. En of mensen mij nou
voor gek verklaren of niet...nou ja...dat neem ik voor lief. Zo heb ik
zelfs ook wat paranormale ervaringen meegemaakt. Alleen mijn ervaringen
zijn inmiddels jaren geleden. Ik was een tiener nog:
- Zo heb ik ooit een poes gehad genaamd Mieke. Ik zat zelf nog op de lagere school (wellicht rond mijn 11e á 12e jaar) en ik heb nog meegemaakt dat zij kittens heeft gekregen. Een herinnering die ik nooit meer zal vergeten. Ik heb jammer genoeg geen foto van haar, behalve van een poes genaamd Bobby waarvan ik in eerste instantie dacht dat het mijn poes was. Zij leek in ieder geval heel erg op Mieke. Om een lang verhaal kort te maken op een gegeven moment was ze weg. En niet weg zoals op de kast geklommen en erachter gevallen wat een keer gebeurd was. Wat een moeite heeft dat gekost om haar van een ruim twee meter hoge kast weer omhoog te krijgen. Maar daar was zij toen niet. Ik kan mij niet zo heel veel herinneren hoelang ik haar dus heb gehad maar ik moest op een gegeven moment toegeven dat zij echt weg was. Weggelopen, ontvoerd...wat had ik een verdriet om haar. Daarom hoopte ik dat Bobby wel Mieke moest zijn ondanks de tegensputtingen van mijn tante waar ik bij opgroeide en haar man die ik opa noemde. Zij wisten dat deze poes Mieke niet was maar ik was koppig en wilde dat niet inzien. Zij bleef in mijn gedachten.
En op een moment in mijn leven - nogmaals ik weet niet meer hoelang het was na Mieke's verdwijning - heb ik haar 'gezien'. Ik had vroeger een bed met aan de rechterkant tegen muurszijde van die groene (volgens mij waren het groene? die stomme herinnering ook) kastjes die je kon schuiven. Dus kastjes die een gedeelte open stonden maar ook met van die schuifdeurtjes dichtkonden. Ik ben nooit een net persoon geweest en zo stond die dus altijd volgestouwd met mijn spulletjes. Zo heb ik een keer een rapport van school weggegooid (nu denk ik hoe stom dat geweest was) omdat die besmeurd is geraakt (met etensresten?) Wat stopte ik toch in die kastjes? Enfin...ik vertel dit omdat dit onderdeel is van dit verhaal. Ik lag namelijk in bed toen ik Mieke heb gezien. Nee, niet in mijn dromen. Zij sprong namelijk via mijn hoofdeinde aan de kastzijde dus en ik kan mij dit gevoel nog heel goed herinneren. Dit weer wel? Omdat ik het heel erg warm van binnen (bij je borststreek) kreeg. Zo een gevoel alsof je even geschrokken bent. Niet zo geschrokken dat je hart als een gek tekeer gaat in je lijf. Gewoon zo een warm gevoel dat ook weer snel verdwijnt. Daarna zag ik haar richting mijn voeten lopen (en nog steeds langs de kastjes) en plotseling was ze verdwenen. Was dit een teken van haar om afscheid te nemen? Jaren later toen ik 18 jaar was, heb ik een brief geschreven naar dit blad. En ze hebben het toen geplaatst. Het had niet zo zeer met Mieke te maken maar wel met geesten. Toen was ik er bang voor. Maar men is toch altijd bang voor het onbekende. Stel dat ik nu bijvoorbeeld een geest voor mijn neus zie staan. Ik denk dat ik een hartverzakking zou krijgen. Hahaha.
Maar ik vond het zo nu en dan grappig om al die verhalen te lezen. Al wist ik dat het grotendeels onzin was. Maar goed...ik lees allerlei verhalen en als ik het geld zou hebben dan zou ik lid zijn van alle bladen; privé, glossy, viva, yes, margriet, libelle, story, aktueel, etc...noem maar op. Alleen ik zou er dan ook de tijd voor moeten hebben. Hahaha.
- Zo heb ik ooit een poes gehad genaamd Mieke. Ik zat zelf nog op de lagere school (wellicht rond mijn 11e á 12e jaar) en ik heb nog meegemaakt dat zij kittens heeft gekregen. Een herinnering die ik nooit meer zal vergeten. Ik heb jammer genoeg geen foto van haar, behalve van een poes genaamd Bobby waarvan ik in eerste instantie dacht dat het mijn poes was. Zij leek in ieder geval heel erg op Mieke. Om een lang verhaal kort te maken op een gegeven moment was ze weg. En niet weg zoals op de kast geklommen en erachter gevallen wat een keer gebeurd was. Wat een moeite heeft dat gekost om haar van een ruim twee meter hoge kast weer omhoog te krijgen. Maar daar was zij toen niet. Ik kan mij niet zo heel veel herinneren hoelang ik haar dus heb gehad maar ik moest op een gegeven moment toegeven dat zij echt weg was. Weggelopen, ontvoerd...wat had ik een verdriet om haar. Daarom hoopte ik dat Bobby wel Mieke moest zijn ondanks de tegensputtingen van mijn tante waar ik bij opgroeide en haar man die ik opa noemde. Zij wisten dat deze poes Mieke niet was maar ik was koppig en wilde dat niet inzien. Zij bleef in mijn gedachten.
En op een moment in mijn leven - nogmaals ik weet niet meer hoelang het was na Mieke's verdwijning - heb ik haar 'gezien'. Ik had vroeger een bed met aan de rechterkant tegen muurszijde van die groene (volgens mij waren het groene? die stomme herinnering ook) kastjes die je kon schuiven. Dus kastjes die een gedeelte open stonden maar ook met van die schuifdeurtjes dichtkonden. Ik ben nooit een net persoon geweest en zo stond die dus altijd volgestouwd met mijn spulletjes. Zo heb ik een keer een rapport van school weggegooid (nu denk ik hoe stom dat geweest was) omdat die besmeurd is geraakt (met etensresten?) Wat stopte ik toch in die kastjes? Enfin...ik vertel dit omdat dit onderdeel is van dit verhaal. Ik lag namelijk in bed toen ik Mieke heb gezien. Nee, niet in mijn dromen. Zij sprong namelijk via mijn hoofdeinde aan de kastzijde dus en ik kan mij dit gevoel nog heel goed herinneren. Dit weer wel? Omdat ik het heel erg warm van binnen (bij je borststreek) kreeg. Zo een gevoel alsof je even geschrokken bent. Niet zo geschrokken dat je hart als een gek tekeer gaat in je lijf. Gewoon zo een warm gevoel dat ook weer snel verdwijnt. Daarna zag ik haar richting mijn voeten lopen (en nog steeds langs de kastjes) en plotseling was ze verdwenen. Was dit een teken van haar om afscheid te nemen? Jaren later toen ik 18 jaar was, heb ik een brief geschreven naar dit blad. En ze hebben het toen geplaatst. Het had niet zo zeer met Mieke te maken maar wel met geesten. Toen was ik er bang voor. Maar men is toch altijd bang voor het onbekende. Stel dat ik nu bijvoorbeeld een geest voor mijn neus zie staan. Ik denk dat ik een hartverzakking zou krijgen. Hahaha.
Maar ik vond het zo nu en dan grappig om al die verhalen te lezen. Al wist ik dat het grotendeels onzin was. Maar goed...ik lees allerlei verhalen en als ik het geld zou hebben dan zou ik lid zijn van alle bladen; privé, glossy, viva, yes, margriet, libelle, story, aktueel, etc...noem maar op. Alleen ik zou er dan ook de tijd voor moeten hebben. Hahaha.
