| Mieke | Om al die katten weg te doen ging niet van harte maar in mijn optiek had ik geen keuze. Je kunt hier lezen waarom ik tot die keuze ben gekomen. Ik kan moeilijk zeggen:"Oordeel mij niet." Die keuze ligt helemaal bij jezelf. Na de dood van mijn tante in 1993 heb ik ruim een half jaar alleen gewoond. Ik kwam van mijn werk (mac donalds) thuis en voelde me eenzaam. Het was zo stil in huis. Meestal deed ik gelijk de televisie aan om wat geluid in huis te horen. Omdat ik altijd al gek ben geweest op katten, dacht ik er aan om een kat in huis te nemen. Ooit toen mijn tante nog leefde, wilde zij mij verrassen met een kat; genaamd Sebastiaan (geloof ik). Ik zat toen nog op de basisschool. Toen ik opgroeide dacht men dat ik allergisch was voor de haren, maar koppig als ik was ging ik toch met katten om. En blijkbaar ben ik er toch overheen gegroeid. Dus na lang zeuren zou ik eindelijk mijn eigen kat krijgen. Maar voordat ik dit katje in huis kreeg, was hij al gestorven. Hij had zijn eigen darmen uitgepoept. Toch kreeg ik op een gegeven moment mijn eigen poes; genaamd Mieke. Het was een mooi beestje waar ik helaas geen foto van heb. Zij heeft zelf nog twee kleintjes gekregen. Wat er met haar gebeurd is? Op een dag was zij verdwenen. Wat heb ik hier een verdriet van gehad. Jaren ?? later hoorde ik van één van de buurtkinderen waar ik weleens mee speelde dat zij een kat verzorgde (samen met haar moeder) die erg leek op Mieke. Het was een schichtig beestje en een aantal dagen lang verzorgden wij met zijn allen dit beestje waarvan we dachten dat het Mieke was. Maar toen we in een supermarkt een foto zagen, bleek het iemand anders hun kat te zijn. Wat waren die eigenaars blij. Ze vonden 'Mieke' zelf dikker dan anders, want tenslotte was ze een aantal weken weg geweest. Ik heb nog een kaart van ze gekregen met daarop een foto van de kat die zo op Mieke leek en geld. Maar ik kan mij niet meer herinneren wat ik met dat geld heb gedaan. |
| Whiskey en Sheva | Een collega van het mac donald's werk, Imelda genaamd, had twee katten die zij door omstandigheden weg moest doen. Zij wist dat ik katten zocht. En nog voordat ik ze gezien had, had ik al toegezegd dat ik ze in huis zou nemen. Het was een beetje een teleurstelling dat het al volwassen katten waren; Whiskey en Sheva. Maar goed...ik hou van alle katten dus ik nam ze in huis. Niet lang daarna ontmoette ik een vroegere schoolvriendin en zij vertelde mij dat haar moeder een poes verzorgde die pas jonkies had gehad en er nog een poes beschikbaar was. Ik had er wel interesse in. Op die manier zou ik eindelijk (na al die jaren sinds Mieke weer) een eigen poes hebben, want ik beschouwde Whiskey en Sheva niet als mijn eigen katten. Dit omdat Imelda regelmatig langs kwam wat mij het gevoel gaf dat ik voor haar de katten verzorgde. Ik beschouwde ze dus niet als mijn eigen katten. Toen ik Imelda vertelde hiervan was haar reactie of het wel verstandig was om een poes in huis te nemen omdat Sheva nog niet gecastreerd was. Zij wist ook iemand met jonkies en daar was het een katertje. Maar toen ik de poes had gezien besloot ik haar toch te nemen; dit was Droppie. En het katertje...je raad het al. Dit werd Zwartje. En toen had ik dus vier katten. Later kwam ik erachter dat Droppie geen poes was, maar een katertje toen hij uitgebreidt zijn orgaantje zat te likken. Wat heb ik gelachen. |
Ik heb nog een korte periode vijf katten gehad. Om iemand uit de brand te helpen. Deze kat was echt een dikkerdje, maar voor mij was de maat vol toen hij (ik had toen twee kattenbakken) in de kattenbak ging liggen. Waarschijnlijk was het angst voor mijn vier katten. Ik heb hem drie dagen of zo in huis gehad maar moest hem terug brengen bij zijn eigenares. De naam van deze kater ben ik echter vergeten zo kort was zijn verblijf bij mij geweest. |
|
| Zwartje | Via Imelda leerde ik een fotograaf kennen. Zo noemde ik hem. Hij had eerst foto's van haar gemaakt. Toen hij mij leerde kennen, wilde hij graag verder met mij om zo nu en dan foto's te maken. Volgens hem was ik fotogeniek. En ik vond het leuk om als fotomodel te fungeren. De foto's kun je hier op een gegeven moment bekijken. Omdat ik vrij open ben, kwam hij op zeker moment ook bij mij thuis. Soms deed hij de afwas voor me of kookte hij voor me. Ook heeft hij mijn huis helpen opknappen naar mijn smaak. Ik leefde tenslotte in het huis van mijn tante met haar inrichting. Misschien maakte ik een beetje misbruik van de fotograaf maar je kunt je alleen laten misbruiken als je het ook toelaat. Hij riep weleens: "Was ik maar dertig jaar jonger." Maar wat hij niet begreep was dat al was hij dertig jaar jonger hij nog steeds niet mijn type was. Ik zag hem niet als vaderfiguur, want ik had een vader al woonde hij in Suriname. Hij was gewoon iemand die mij hielp. We hadden zelf geen seks al zouden anderen dat wellicht wel gedacht hebben. Het klinkt stom maar ik zag hem als veilig want hij was getrouwd. Ondanks zijn verhalen dat zijn overleden eerste vrouw zo qua karakter op mij leek. En dat de vrouw waar hij nu mee getrouwd was geen ware liefde was, zag ik geen kwaad in onze vriendschap. Vanwege de psychische toestand waar ik toen in verkeerde, besloot ik Zwartje weg te doen. Hij was een kat die toch alleen maar het liefst buiten wilde zijn. Zodra ik de deur al open deed, glipte hij langs me heen. Terwijl ik het liever had dat zij 's avonds binnen bleven anders kon ik niet slapen. Maar Zwartje was vanaf jonkie af buiten opgegroeid. De fotograaf steunde mij hierin en zei dat vier katten toch te veel was. Dus Zwartje is naar het asiel gebracht hopende dat hij bij iemand anders een gelukkiger leven zou hebben dan bij mij. Een kat die alleen maar binnen is opgegroeid zal niet naar buiten verlangen omdat hij het niet kent. Maar zodra ze eenmaal buiten zijn geweest dan willen ze niet anders. Zwartje was niet gelukkig in huis. Wat had ik aan hem behalve hem eten en drinken te geven. Zelfs knuffelen was uit den boze. Het was geen gemakkelijke beslissing die ik heb genomen en ik hoop dat ik zoiets nooit meer hoef te doen. Of ik er spijt van heb? Misschien een beetje, maar die beslissing is nu eenmaal genomen. Niet lang daarna deed ik ook Whiskey en Sheva weg; terug naar hun eigenares Imelda. Ik heb hun toch nooit als mijn katten beschouwd. Ik verzorgde ze alleen maar. Dus toen had ik alleen nog Droppie. |
| Droppie en Nosey | Toen ik een relatie kreeg (en de relatie heeft nog geen half jaar geduurd), zag deze jongen hoe ik was met Droppie. Al heel snel woonde hij bij mij in huis en wilde hij ook zo een band met een kat. Dus toen kwam Nosey in huis. Maar toen de relatie beëindigde bleef Nosey bij mij achter. Dus toen had ik weer twee katten. Toen ik de kans kreeg om mijn moeder te leren kennen door bij haar in te gaan wonen, mochten de katten ook mee. Al had ik mijn twijfels of dat wel kon; katten op een woonboot. Maar het ging goed. In de periode dat ik verhuisde naar mijn moeder en haar man (had ik net een andere jongen leren kennen en op die manier woonde ik dichter bij hem) heeft de fotograaf mij geholpen. Hij heeft eigenlijk alles voor me geregeld. Hij was in de tussentijd gescheiden van zijn vrouw (in ieder geval woonde hij niet meer met haar samen) en misschien hoopte hij dat ik van gedachten zou veranderen. Hij reageerde jaloers dat ik een relatie kreeg met de jongen en toen heb ik definitief verbroken met onze vriendschap. Hij heeft later nog geprobeerd contact te zoeken maar daar ben ik niet op ingegaan. Want ik zag in dat de relatie op zich toch niet gezond was. Hij heeft tijdens één van mijn koppige periodes waarin ik niet naar hem wilde luisteren tijdens een ruzie geprobeerd mij te wurgen. Hij schrok er zelfs van en liet los waardoor ik geschrokken het huis uit ben gerend naar de buren toe. Al konden zij mij ook niet helpen. Hij is toen gelijk in zijn auto gestapt en er vandoor gegaan. Ik heb hem dat vergeven al kan ik dat nooit vergeten. Maar dat hij jaloers bleef op de jongens waar ik mee ging, deed mij realiseren dat hij uit mijn leven moest verdwijnen. Toen ik vrij regelmatig naar de jongen zijn huis ging; was het een kwestie van tijd voordat ik met hem ging samenwonen. Dus toen nam ik Droppie mee. Nosey bleef achter bij mijn moeder. Maar op een gegeven moment is hij niet meer 'thuisgekomen'. |
| Lady en Gizmo | Ook met deze jongen waar ik toch wel bijna drie jaar een relatie mee heb gehad, namen we nog twee katten in huis; Lady en Gizmo. Maar toen de relatie beëindigde moest ik ervoor zorgen dat de katten een plek hadden om te wonen. Ik kon weer bij mijn moeder terecht, maar de man van mijn moeder wilde de katten niet. Dus Droppie ging toen naar mijn beste vriendin. En Lady en Gizmo gingen naar een buurvrouw waar ik vroeger had gewoond alvorens ik verhuisde de eerste keer naar mijn moeder toe. Uiteindelijk bleven ze er voorgoed wonen. Nu had ik weer geen katten. |
| Maup, Beauty
en Bella |
Toen ik vrij kort na deze relatie van bijna drie jaar weer in een ander relatie ging (in 2001), besloten we vanwege omstandigheden vrij snel samen te gaan wonen. Dit was in een onderhuurwoning waarvan de huureigenaar ging samenwonen met zijn toenmalige vriendin. Toen namen we de beslissing om weer een kat in huis te nemen. Toen we de advertentie in een supermarkt zagen voor 2 poezen, kochten we al voer en kattengrind alvorens we de poezen hadden gezien. Als ik ergens mijn gedachten over heb gezet, dan wil ik het ook voor elkaar krijgen. Dus de poezen werden: Beauty en Bella. In 2002 of 2003 wilde een kennis van mijn vriend haar kater vanwege bepaalde omstandigheden weg doen; dit was Maup. Maar hoe hij ook probeerde onze poezen en dan voornamelijk Beauty kon absoluut niet met hem opschieten. Bella die krols was, stopte er gelijk mee totdat Maup weer uit huis ging. Ik heb hem toen terug moeten geven want onze poezen gingen voor. Toen de relatie na vier jaar beëindigde en ik naar een kamertje ging (al zou ik het gewild hebben) kon ik de poezen (zelf al zou ik alleen één poes mee hebben genomen) niet meenemen. Mijn ex wilde absoluut de poezen niet uit elkaar halen. Dus bleven ze bij hem achter. Al had ik wel mijn twijfels omdat voor alle katten die ik heb gehad ik altijd de verzorging heb gedaan; het eten geven en de kattenbak verschonen. Toen ik Droppie, Lady en Gizmo had, had ik zelf nog zo een littermaid gekocht; een automatische kattenbak. Die heb ik voor Beauty en Bella achter gelaten. Al gunde ik het niet mijn ex maar ik gunde het de poezen. Dit was in augustus 2005. |
| Jip, Janneke en Snowy | Ruim een jaar heb ik op een kamertje gewoond alvorens het uit de hand zou lopen (want ik moest mij heel erg beheersen met de omgang van deze huurster) naar een ander kamer ben gegaan. Het was bij een collega van het (beveiligings) werk wat ik toen deed. Maar die jongen bleek niet betrouwbaar. Want nog geen twee weken daarna moest ik alweer op zoek naar een ander kamer. Uiteindelijk vond ik een kamer bij een jongen in huis. Zijn moeder had twee katten die zij door omstandigheden weg moest doen en omdat deze jongen wist van mijn kattenverleden, mocht ik de katten in zijn huis opnemen; Jip en Janneke. Allebei nog niet geholpen, dus je raad het al. Ze kregen kleintjes, waarvan ik één heb gehouden; Snowy genaamd. De rest van de kittens heb ik via marktplaats al gauw nieuwe adressen voor ze gevonden. In juli / augustus van dat jaar 2007 kreeg ik een relatie. Vanwege omstandigheden kwam hij met toestemming van de jongen ook bij me wonen op het kamertje. Ook deze katten heb ik achter moeten laten toen ik weer verhuisde naar een andere (grotere) kamer. Omdat deze jongen een goede vriendin had die dagelijks langs kwam om op zijn computer te gamen, kreeg zij ook een band met de katten. Zij heeft uiteindelijk de katten genomen. Dit was ongeveer in het eerste kwartaal van 2008. |
| Tiger | De grotere kamer waar ik naar toe ging met mijn toenmalige vriend was bij een Turks gezin. Het verliep niet zo vlotjes na een tijdje dus ook hier verbleven we niet lang. Gelukkig stond ik ingeschreven voor een woning en na reageren was ik eerst nummer 13 en voordat ik het wist was ik nummer drie en vervolgens kreeg ik de flatwoning waar ik drie hoog woonde. Nog voordat we de woning hadden gezien, had ik al geaccepteerd want alles was beter dan bij mensen in te wonen. Dus in juni / juli 2008 woonden we in een drie kamerwoning. Niet lang daarna (misschien in september of oktober) namen we een hond; een Amerikaanse bulldog. Hij was geboren vrijdag 11 juli 2008. Maar de hond heb ik altijd gezien als de hond van mijn vriend. Ik had willen wachten met katten omdat ik nu de kans had om een luxe kat (bijvoorbeeld zo een Heilige Birmaanse blue point kat) te nemen, maar met een opgroeiende hond was het beter om samen op te groeien. Dus werd het een gewone kater; genaamd Tiger. Hij was geboren donderdag 17 juli 2008. Omdat ik altijd 2 katten nam zodat ze elkaars gezelschap hadden, nam ik ongeveer een week (kan ook twee weken daarna geweest zijn) nog een poes erbij; dit was Daisy. Zij was geboren op maandag 21 juli 2008. Nog voordat ik Tiger had laten castreren had hij Daisy zwanger gemaakt en op maandag 27 juli heeft zij vier kittens gekregen; waarvan ik Spotty heb gehouden. Tiger heeft de kittens nog meegemaakt en was er in tegenstelling tot Jip die het ook van dichtbij had meegemaakt met Janneke helemaal niet blij mee. Alsof hij jaloers was omdat Daisy nu haar aandacht moest verdelen naar haar kittens. Ongeveer één á twee weken nadat de kittens waren geboren, was Tiger verdwenen. Is hij via het balkon ontsnapt of toch ontglipt bij de deur toen er een stop was doorgeslagen en deze vervangen diende te worden in de kast die buiten naast onze deur was. Gelukkig was hij inmiddels gecastreerd maar ik heb geaccepteerd dat hij zijn vrijheid heeft gekozen. |
| Daisy en Spotty | In december 2009 verhuisde ik weer naar een andere woning; en in deze woning werd Spotty een man door Daisy te dekken toen zij krols gedrag vertoonde. Dit was in maart 2010. Nog vroeger dan zijn vader had gedaan. Ik was te laat met het castreren van Spotty of het steriliseren van Daisy. Bovendien had ik het geld er niet voor. Dit vanwege de situatie waarin ik verkeerde. Wat dat betreft heb ik altijd geluk gehad met de gezondheid van mijn katten, want stel dat ze ziek zouden zijn of worden dan weet ik niet wat ik moest doen. Ik ben er al door veroordeeld door sommige mensen. Hoe onverantwoordelijk ik ben door mijn katten niet op tijd te laten helpen. Ach ja! |