|
|
| Mijn eerste verliefdheid zal ik nooit vergeten. Vooral
omdat
ik nooit meer daarna hetzelfde gevoel heb ervaren. De vlinders in je
buik. Het stiekem kijken naar hem en als hij terugkijkt, gauw
wegkijken. Hij was twee jaar jonger en zoveel kinderlijker. Ik was
vijftien jaar en zat in de derde klas van de Mavo. Hij zat in de eerste
klas. Maar omdat ik huiswerkbegeleiding had, zat iedereen ongeacht de
leeftijd of welke klas je zat in één lokaal. Hoe groter
de groep hoe meer klaslokalen met verscheidene leerlingen er waren. Je
deed je
les en als je een schriftelijke overhoring (lees: s.o.) of een
repetitie had dan overhoorde de dienstdoende leraar je. Of er was een
soort proef repetitie gemaakt die je met succes diende af te leggen. De huiswerkbegeleiding was tot een uur of vijf geloof ik (het is zoveel jaren geleden dat ik het niet precies meer weet) maar als jij je huiswerk eerder af had of de leraar had je overhoord en jij was 'geslaagd' of zelfs als je de (nep) repetitie goed had afgelegd dan mocht je eerder weg. Nou, dat kwam mij bijna nooit voor. Want ik kon mij niet concentreren. Als iemand werd overhoord of er werd gepraat als de leraar het lokaal even had verlaten (anders mocht dat natuurlijk niet) dan hield ik mijn aandacht niet bij mijn lesstof. Dus thuisgekomen zei ik tegen tante dat ik mijn huiswerk af had en ging na het eten vervolgens buiten spelen of hangen. Tegen de tijd dat ik binnen moest komen, ging ik weer verder met mijn huiswerk. Zelfs als dat betekende dat ik tot na middernacht nog bezig was. Altijd tot het laatste moment wachten en dan mezelf voor de kop slaan waarom ik altijd wacht tot het laatste moment. Zoals bijvoorbeeld de boeken die ik moest lezen en er een verslag van moest maken. Zo heb ik het boek 'het leven uit één dag' van schrijver A.F.Th. van der heijden toen al gelezen in mijn Mavo tijd. Toen vond ik het al een goed maar verwarrend boek en anno 2009 is dit uiteindelijk verfilmd. Soms lees je een boek en dan denk je:"Was er maar een film van." Maar ik dwaal af zoals ik altijd doe. De jongen waar ik op verliefd werd, heette Peter. Soms volgde hij me vanuit huiswerkbegeleiding naar huis. Ik fietste naar huis en dan op een paar meter achterstand reed hij (soms met een vriend samen) een groot gedeelte mee. Het was vertederend. Beide durfden we niet de eerste stap te nemen. Ik kan je ook niet met zekerheid zeggen wie uiteindelijk alsnog de eerste stap heeft gezet. Meestal deden we het via onze vrienden. Ik vertelde het aan mijn vriendin en zodoende kwam het uiteindelijk bij hem terecht. We begonnen elkaar brieven te schrijven. Tot iemand bij huiswerkbegeleiding zo een briefje in handen kreeg. Afgepakt! Ik heb dus niet kunnen lezen wat hij me toen had geschreven. Wat een schaamte voelde ik. Iedereen wist het toen. Ik kan niet echt zeggen dat we verkering hebben gehad. Misschien stiekem en heel kort. Ik mocht van tante niet eens verkering dus dat moest dan wel stiekem. Zo ben ik een keer met hem meegeweest naar zijn woonplaats en zijn we naar een soort bouwplaats gegaan. We praatten wat want allebei durfden we niet de stap te nemen om elkaar te kussen. We zijn op een andere dag wezen zwemmen samen en omdat ik niet alleen durfde te gaan had ik een vriendin mee genomen. Hij kocht allerlei lollies voor mij omdat je bij zoveel aantal lollies een horloge kreeg. Enfin...ik kreeg die horloge toen. Een beetje onder dwang van mijn vriendin is die kus er uiteindelijk toch gekomen. Later bedacht ik me dat ik beter mijn vriendin thuis had moeten laten. Er is eigenlijk niet zoveel meer gebeurd. Dit heeft zich allemaal afgespeeld in ongeveer twee maanden tijd als ik mijn agenda er op nakijk. Hij speelde nog 'tikkertje' op het schoolplein wat ik eerder bedoelde met zoveel kinderlijker en ik had heel veel huiswerk. Volgens mij heb ik het 'uitgemaakt' toen. Of misschien was het toch in goed overleg samen. Ik weet het niet precies meer, maar ik was er nog niet klaar voor. Maar ik ben het nooit vergeten. |
| Dat ik zijn briefje heb bewaard zegt genoeg. |
|
|